Boekenwereld

Iedere keer

een nieuwe wereld,

iedere keer

een nieuw thuis,

zo leer ik mezelf,

andere mensen,

andere volken kennen,

verrijk ik mij

met woorden, beelden,

zal ik me nimmer vervelen,

maar mezelf met al dat moois

tot in lengte van dagen verwennen.

Gesprek

Iedere keer

als ik het veld wil betreden

besef ik dat ik

stap voor stap,

heel voorzichtig

moet manoeuvreren,

want het ligt vol met mijnen

die na een aanraking

met een enorme klap

alles in de omgeving

vernietigen, verwoesten,

maar zelf nooit helemaal verdwijnen.

Verdriet

De druppels biggelen

in strepen langs de ruiten,

maar zijn verdriet

mag gezien,

hij doet de rolluiken niet dicht,

want daarmee houdt hij dan ook

ieder streepje

onverwachte

zonneschijn buiten,

en is er geen warmte,

is er geen licht.

De laatste etappe – ukv

Langzaam, stram, maar vastberaden stapte hij door. Het pad omhoog was smal, hobbelig, bochtig, ongeschikt voor zijn rollator, maar hij moest verder. Het was erg genoeg dat ze niet samen het licht zouden bereiken. Hij had haar kortgeleden in haar rolstoel achtergelaten. Om tegenliggers en voorbijgangers te laten passeren moest hij zich een kwartslag draaien, zijn rug rustten de bergwand, zijn rollator naar zich toe trekken. Hun spottende opmerkingen ‘Hey opaatje, dit is niets voor jou’ deerden hem niet. Hij had de rest van zijn leven. Zij niet.
Tegen de avond was hij op de top. Alleen en tevreden.

Leegte

Geen dralende drommen

langs de etalages,

geen jankend of gillend kind,

geen geroezemoes aan stemmen,

het schreeuwt om drukte in de winkelstraten,

maar het is eronwezenlijke leeg en stil

en ik?

Ik voel me eindeloos verlaten.

Rouw

Alles wordt koud

nu ze geen warmte

meer kan geven,

de bloemen om haar heen

verwelken,

de vruchten niet langer groeien,

maar nadat wij even verstijven

rapen we de moed bijeen

en zeggen:

Zij wil dat wij nog blijven leven

en dus doen wij moedig voort.