Zijn talent

Zijn blik is net als het mijne strak op de mysteries op het het papier gericht. Voelt hij mijn spanning?  Ik heb pijn in mijn buik, onrust in mijn benen, de warboel in mijn hoofd neemt alsmaar toe. Waarom hebben we doorgaans genoeg aan een woord en is het in deze sessies alsof we verschillende talen spreken? Hij ziet mijn onmacht, neemt een pen en schrijft de formules en symbolen nogmaals geduldig op.
Tijdens het proefwerk is zijn hele uitleg weer in een dikke mist gehuld. Ik zie slechts vage contouren. Zijn talent heeft hij mij duidelijk niet nagelaten.

Familie

Op het aanrecht ligt een stapel dunne inpakvellen. Haar handen functioneren als een tandem: Rechts pakt een inpakvel,  links een stuk servies uit de kast, samen pakken ze het in waarna rechts het in de doos legt.
Opeens stokt het. In haar linkerhand houdt ze een bont schoteltje dat onmiskenbaar bij haar moeders lievelingsbeker hoort.  De beker waar moeder koffie, thee, zelfs chocolademelk uit drinkt. Ze heeft de beker tien minuten geleden ingepakt. Er zit een barst in en er is een stukje af. Toch is het moeders favoriete beker gebleven.
Het schoteltje, onbeschadigd, heeft ze nog nooit gezien.  

Plezier

Het zorgeloos spelen

hangt al maanden

verstild aan de wand.

Het komt in de digitale wereld

een middag tot leven.

Proevend, snuivend geniet ik

van de bekende smaken, geuren,

uit een recenter verleden,

ik word er gulzig van,

maar dan is het al snel

helaas allemaal weer op.

Afloop?

Zelfs in de rots,

die ooit ongenaakbaar uitstak

boven de hoogste golven

heeft het zout van het leven

diepe sporen gesleten.

Heel langzaam brokkelen er nu delen af

en algemeen wordt aangenomen

dat de zee hem spoedig

mee zal nemen

en de restanten

onder het woeste water worden bedolven.