Verwennerij

De taart is van de warme bakker

en niet zomaar

van de Appie,

niet met appel

of met andere doorsnee vruchten,

maar met slagroom

en speciale ingrediënten ,

we smikkelen,

we smullen,

hapje voor hapje

likken de allerlaatste kruimel

met een vinger

van ons bordje,

wat een genot!

Bij een afscheid

Het werd stil,

geen vogels meer

die er hun voedsel vonden,

geen bladerdak

dat schaduw gaf

bij zon en bij

regen een schuilplaats was.

De takken, broos,

één voor één

stierven ze af,

de stam werd hol,

hield het rechtop staan

niet langer vol,

de boom viel om.

Heimwee?

Moeten wij weer

jachten, jagen,

ons in menigtes

en volle winkels begeven,

zijn die lege pleinen,

stille straten,

de hemel

zonder vliegtuigstrepen

al helemaal vergeten?

Weet de wereld al niet meer

hoe zalig die rust en stilte was?

Raadsel – ukv

Iedere dag zie ik ze voorbij komen, soms twee keer. Hij is een volhouder, hoewel zijn ledematen met de jaren strammer worden, hun wandelingen worden niet korter. Als het raam openstaat, kan ik ze horen komen; hij loopt altijd te mopperen. Zij is ook oud, maar fitter. Ze laat zijn lawine aan frustratie gewoon over zich heenkomen. Als hij moet pauzeren, omdat hij buiten adem is, gaat ze rustig naast hem zitten.
Het is inmiddels een week geleden dat ik ze voor het laatst zag. Ik vraag me af of de hond of haar baasje er niet meer is.

Vrije dag

Niets doe ik met tegenzin,

de vaat laat ik

in de gootsteen staan,

de was blijft aan de wasdraad hangen,

bij geen enkele winkel

ga ik voor levensmiddelen

naar binnen,

voor fietsen is me

teveel wind,

ik neem vandaag een vrije dag

en ga lekker

in het zonnetje liggen,

maar als ik dan vanavond

honger heb en spijt,

dan moet ik morgen

ontzettend vroeg

aan al mijn bezigheden beginnen,

het huishouden van Jan Steen

moet dan toch echt

worden opgeruimd.

Wrevel

Alles is vaag,

tussen ons is weinig zicht,

fijne druppels plagen

mijn huid en

vertroebelen de glazen

van mijn bril.

De nevel vertoont

zich in vlagen,

zal pas helemaal verdwijnen

als mijn zon zich weer

volledig op hem richt.

Pubers

Lange tijd

leek hun nest

hermetisch afgesloten,

niemand ging er in

of kwam er uit,

maar het kroost

werd groter,

schreeuwde schril

tegen het gezag

en kwam vervolgens

op een dag

onder de vleugels vandaan gekorpen,

durde op verkenning

uit te gaan,

met het risico op den duur

boos te wroden teruggefloten.

Beloftevol

De zaden in de palmen

van mijn beide handen

zou ik daar graag

koesteren en bewaren,

maar het is beter

als ik ze uitstrooi

in de omgeploegde vruchtbare aarde,

waar zij kunen kiemen

en in halmen tot volle wasdom

zullen komen

en met hun koren alle dagen

liederen ruisen

met de wind.