Opluchting

Nu de last

al een eindje achter me ligt,

nu mijn schouders zijn bevrijd,

geen gewicht meer in ze snijdt

omdat ik niets meer hoef te dragen,

nu ik niet meer

in een richting wordt geduwd,

nu durf ik eindelijk weer

ruim adem te halen

en slaak ik menig diepe zucht.

Collega

Al maanden kan ik in zijn zwijgen

hem niet horen zuchten,

hem niet horen kuchen,

zijn geschuifel

en groter bewegen niet ervaren,

kortom zijn lichaam niet verstaan.

In dit nieuwe normaal

moet ik mij behelpen

met een schermpje

en een microfoon;

en die armzalige digitaal.

De muur

Hij hoort hem schreeuwen. Om er geen woorden aan vuil te hoeven maken, bonkt hij met zijn spade tegen de muur. Zijn stem spaart hij voor Annelies, die echt wil luisteren. Hij kan zich niet heugen wanneer de fundamenten voor de muur werden gelegd. Het begin van bouw nog wel. Eerst kon hij zijn broer nog zien en redelijk met hem communiceren, maar toen de muur te hoog werd, ploeterden ze alleen door. Toen is het schreeuwen en bonken begonnen, want soms vraagt het bedrijf om samenwerking.
Annelies vindt dat hij de muur moet slopen. Maar hij durft niet.

Bijwerking

Door zijn ogen

kijk ik van boven

op de aarde neer,

zie de kramp

waarin wij ons bewegen,

de manier waarop wij

doorlopend met elkaar communiceren,

door het virus en de anderhalve meter

is er geen echte warmte,

is er geen spontaniteit,

tussen de mensen meer.