Mysteries

Zonder mijn medeweten

trok hij nooit sporen,

mijn pen had ik altijd

volledig in de hand,

maar die moderne media

om iets te noteren,

kunnen zonder knoppen te beroeren

toch spontaan ontsporen

en alleen een specialist

krijgt hen dan weer

op het rechte pad.

Een grijzelverhaal – ukv

Ze schrikt als ze de rolluiken optrekt. Een grijze muur beperkt haar zicht. Ze kan niet meer in de tuin van de buurman kijken. Dat kan ze natuurlijk ook als een voordeel beschouwen, de rommel in zijn tuin ergert haar altijd mateloos. Toch is het nu niet veel beter.
De hele dag prakkezeert ze hoe ze de muur kan slopen. ’s Avonds legt ze alvast hamers en beitels, klaar.
’s Ochtends trekt ze haar werkkleding aan, ontbijt en gaat naar buiten. Het kan maar gebeurd zijn.
De zon schijnt, de lucht is stralend blauw, de muur is verdwenen.

Isolement

Hoge golven overspoelden,

sleurden mee,

al wat er zich tussen hen en ons bevond.

Wij gingen kopje onder,

kwamen boven,

hielden stand,

zagen wat het water verwoestte,

omklemden elkander,

bang voor die immense zee,

op ons eigen strookje land,

konden enkel naar die ene

en die ander turen

mijlenver aan de overkant.

Met een kleine of een grote K – ukv

Hoofdschuddend bekeek hij het ‘kunstwerk’. Er zat zelfs een lijstje om. Een kindertekening, had hij gedacht toen het onberispelijke dametje er mee bij hem kwam.
Een echte Peerenboom, had ze met stelligheid beweerd en gewezen op de letter P in de hoek. Zijn hoon en ironie stierven op zijn tong en hij beloofde het te laten onderzoeken. Door een vriend, een werkloze restaurateur.
Die belde hem twee weken later. Euforisch. Het was inderdaad een Peerenboom, het vroegste teken van zijn schildertalent. Op de achterkant van papier van zijn dagopvang.