Wanhoop

Hoewel kil en donker

in de kelder

was er altijd dat luik boven haar

dat kierde

en toegang gaf

tot een streepje maneschijn,

totdat een zogenaamde wijze man voorbijkwam.

Met een klap gooide hij het luik plots dicht

en daar zat ze in de kille kelder

beroofd van het laatste beetje licht.

Ongezien liepen de tranen

over haar wanhopige gezicht.

Nu wacht zij op een wonder;

het hout dat rot,

een barst of gat ontstaat

en haar kansen geeft

op een ander vergezicht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s