Als ze er eentje tegenkomt die breed zijn tanden laat zien, kan ze het nog steeds niet laten om even stil bij hem te gaan zitten. Als vanzelf beroert ze zijn ivoor, waarna hij klanken produceert. Het duurt echter nooit lang, dan stokt het. Zoveel is verdwenen in vergetelheid.
Haar stuntelige pianospel sterkt haar overtuiging echter dat ze papier en pen dagelijks moet blijven hanteren. Stel je toch voor dat ze geen letters meer zou kennen, geen woorden meer zou kunnen schrijven, geen zinnen meer formuleren, geen verhalen fantaseren. Dat zou pas echt een ramp zijn.