Gevangen – ukv

Nadat ik mijn rugzak heb afgedaan, plof ik op een rotsblok. De lucht is staalblauw. Vanaf deze heuveltop kan ik eindeloos ver kijken. Al die hectische maanden heb ik naar deze uitgestrekte eenzaamheid. Eindelijk zou ik geen brede drukke wandelroutes, maar met mijn kompas in alle vrijheid zelf mijn weg, soms over geitenpaadjes, kiezen. Nu word ik er mistroostig van. In de wijde omtrek is niemand te zien.  
Ik doe mijn schoen uit, kijk naar mijn enkel, die langzaam zwelt. Erop staan is pijnlijk.  
In mijn hunkerend verlangen om ongebonden te zijn, liet ik mijn telefoon thuis 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s