De laatste etappe – ukv

Langzaam, stram, maar vastberaden stapte hij door. Het pad omhoog was smal, hobbelig, bochtig, ongeschikt voor zijn rollator, maar hij moest verder. Het was erg genoeg dat ze niet samen het licht zouden bereiken. Hij had haar kortgeleden in haar rolstoel achtergelaten. Om tegenliggers en voorbijgangers te laten passeren moest hij zich een kwartslag draaien, zijn rug rustten de bergwand, zijn rollator naar zich toe trekken. Hun spottende opmerkingen ‘Hey opaatje, dit is niets voor jou’ deerden hem niet. Hij had de rest van zijn leven. Zij niet.
Tegen de avond was hij op de top. Alleen en tevreden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s