Ongeduld – ukv

Tiny zat, gehuld in dikke winterjas, op haar knieën in de voortuin te zingen toen Jasmijn op haar driewieler bij haar stopte.
‘Zing je mee voor de bloemen?’ vroeg ze het meisje.
‘Ik zie geen bloemen.’ Jasmijn klonk verwonderd.
‘Ze zitten onder de grond en durven niet goed te komen kijken. Ze moeten zich welkom voelen.’
Samen zongen ze totdat Jasmijn naar huis moest. Haar moeder lachte om haar verhaal.
Toen Jasmijn de volgende dag ging kijken, staken krokusjes voorzichtig hun kopjes boven de grond. Zingend reed ze terug; iedere tuin kreeg een eigen serenade.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s